lvolski

Напярэдадні Раства Анечка прыдумала наступную акцыю: паехаць і паглядзець на сапраўдны Сьнежны завулак. Бо ён існуе ў рэчаіснасьці. Знаходзіцца ў прыватным сэктары ў раёне вуліцы Харкаўскае. Казалі, там знедзе беларуская вуніяцкая царква.

 Ну, паглядзелі па мапе, дзе гэты завулак, паехалі... Блукалі па прыватным сэктары гэтак з дваццаць хвілінаў. Бо Сьнежны завулак так проста ня знойдзеш, ён чароўны.

Цікавы там дух, у гэтым раёне. Як у вершы вядомага беларускага паэта: "але ёсьць яшчэ іншы, але ёсьць яшчэ той"... Вось гэта - той. Стары, драўляны і мураваны, пахіснуты і скурчаны... Але нешта ёсьць у ім прыцягальнае і чароўнае.  Гэта мястэчка ў горадзе - брукаваныя вулкі, ёсьць такія вузкія, што дзьве машыны не разьедуцца, на хатах - старыя, яшчэ з майго дзяцінства, цёмна-сінія шыльды з нумарамі і назвамі вуліцаў.

Раптам прыгадаў, што ў маленстве езьдзіў там зь сябрамі на ровары. Бо жыў побач, на Адоеўскага. Добра езьдзілася - пад зялёнымі  цяжкімі  галінамі дрэваў,  па бруку... Машынаў, практычна, няма, ніхто не перашкаджае. Захацеў піць - напампаваў ваду з блакітнае калёнкі, папіў, і едзь сабе далей...

А сёньня там было па-іншаму - марозна, бясьснежна і ветрана. Знайшлі  вуніяцкую царкву. Толькі было зачынена. А насупраць яе - Сьнежны завулак, 8, корпус 1 і 2. Палова хаты (1) драўляная, другая - цагляная.

Нягледзячы на нейкую нязграбнасьць, там вельмі ўтульна, і, нягледзячы на мароз, цёпла...

Але Мінск наступае. У канцы Сьнежнага завулку стаіць шматкватэрны навабуд, а наўкола па лябірынтах вузкіх вулак блукае новы чорны мэрс, і ягоны ўладальнік пытаецца: "Не знаете, что тут будет сноситься, что продаваться?"