lvolski

Дзіўная тэндэнцыя: на сайце "НН" адной зь першых навінаў стаіць "Океан Ельзи" зноў у Менску". Гэта за 22 дні да канцэрту!

У гэты ж дзень (29-га) адбудзецца й акустыка N.R.M. у КЗ. Я ўжо не кажу, што 21-га ў той жа КЗ - "Крамбамбуля". Пра гэта "НН" пакуль ня піша. "Океан" страмчэй.

На фан-сайце (!) вышэйпамянёнага гурту з трох літараў ягоныя прыхільнікі разважаюць, куды лепей пайсьці 29-га. Меркаваньні падзяліліся. З прыкрасьцю канстатуюць, што давядзецца, відаць, на N.R.M., бо на ўкраінцаў задорага.

Хутчэй за ўсё, "размарозка" і выхад з падпольля - усё гэта было няправільна. У нашай краіне мусіла быць гэтак: айчынная музыка - у сутарэньнях, замежная (стромкая) - на сцэнах. Гэта было б арганічна. А так зараз будуць параўноўваць, наколькі ў "Океану" быў лепшы гук, сьвятло й выкананьне, і звыклы набор банальных развагаў пра ўсё гэта.

Тэндэнцыя, однако!

 Прыходзьце 21-га траўня ў КЗ! Там будзе вялікае шоў "Крамбамбулі". Зноўку дуэты зь дзяўчынамі, зь іншымі цікавымі асобамі. Весьці будзе Шалкевіч, а можа, чагосьці й засьпявае...

Хутчэй за ўсё, канцэрт будзе ў адпачывальна-пляжным курортным экзатычным стылі. Як гэта? Прыходзьце, паглядзім разам. 

Спрабуем завяршыць работу над DVD зь мінулага канцэрту. Але, высьвятляецца, гэта вялікая праца - карцінка, гук, шчыгулы... Можам не пасьпець. Але хочацца. Мне дык матар'ял вельмі даспадобы, а музыкі паглядзелі й гавораць: "У "Muse" палепей"... 

     Маўчаў-маўчаў... Але навязьлівае адчуваньне, што трэба выказацца. Пра сьвяткаваньне Дню Волі. 
     Напярэдадні гэтага векапомнага дню затэлефанаваў да мяне Бартосік і пытае: "Як бы ты парэкамэндаваў адзначаць гэтыя ўгодкі?" Ну, я кажу, трэба наблізіцца да Сьвятога Патрыка. Акупаваць рэстарацыі, кавярні й бары ў цэнтры сталіцы (загадзя зарэзэрваваць), прасіць (настойліва) бармэна, каб ставіў нашую музыку, мець на сабе хоць мінімальную, але бел-чырвона-белую сымболіку, весяліцца й сьвяткаваць па поўнай. Каб і самім было што прыгадаць, і гэтыя ўразіліся б. Ну, трэба было б ашчадзіць для акцыі тысячаў па 50-100. Урэшце, багацейшыя праставяцца... Каб увесь цэнтар гораду стаяў на вушах, а браць было б няма за што. Ну, сьвяткуюць, дык што?..
     Дык не. Як заўжды - аўтазакі, кроў, крыкі... Адзначылі. Далі гэтым падставу прадэманстраваць Амэрыцы, хто тут гаспадар.
     Мне ўпікаюць, што мы з N.R.M., наогул, паехалі ў Варшаву й гралі там жывы канцэрт у "Радыё-3". Але ж яго праслухалі 300 000! І пасьля канцэрту была вялікая размова пра Беларусь, гісторыю, культуру, пардоксы й эксклюзыўную сытуацыю. Гэта была акцыя. Пасьля якой мы ўзьнялі келіхі і выпілі за 90-годзьдзе БНР.

Ну, даволі спэцыфічная музыка... Але захацелася. І зрабілі. Не разьлічваю на разуменьне інтэрнэт-інтэлектуалаў і асабліва прасунутае публікі. Але, спадзяюся, для некаторае часткі насельніцтва альбом будзе актуальны. Спадзяюся, нядоўга. Бо маю надзею, што сьвет, населены палітычнымі камэнтатарамі, змагарамі з жыдамасонамі, эўравізіяністамі, ЖРЭА і ЖЭСамі і іншай атрыбутыкай беларускае кунсткамэры неўзабаве зробіцца гісторыяй.   
http://www.lvolski.com/

 http://news.tut.by/106221.html - гэта адрэсачка, дзе можна паглядзець трэш-кліп на песьню, напісаную і запісаную ўжо болей за год таму. Прысьвячаецца вядомаму ў нашай краіне конкурсу й ажыятажу вакол яго. Наогул, я тады зрабіў некалькі песень у так званай стылістыцы "шансону". Гіранічныя, гумарыстычныя, некаторыя саркастычныя. На розныя актуальныя тэматы. Гук - сынтэтычны, як і належыць прадстаўнікам гэтага жанру. Дык чакайце іхнага зьяўленьня ў сеціве. 

19-га будзе другі канцэрт для сталічнае публікі ў тым жа мейсцы. Прыходзьце, хто не пасьпеў набыць квіткі на першы.

Неўзабаве будзе разьвітальны канцэрт гурту у былой "Юле" (на вуліцы Сурганава). Разьвітвацца будзем зь зімой. Гэта варта зрабіць. Бо я вось зараз пішу, а за вакном актыўна і неяк па-гаспадарску падае сьнег. 

Квіткі ёсьць у "Падземцы". Прыходзьце. Сустрэнемся. Разьвітаемся. Зь зімой. Гукнем вясну! 

Вось і адбыўся значны й знакавы канцэрт.

 Хочацца падзякаваць:

-          Ганьне за крэатыў і каардынацыю;

-      Дзіму Бескараванаму за прагматычна-творчае выкананьне ўскладзеных на сябе абавязкаў;

-          “Крамбамбулі” за добрую работу;

-          Усім дзяўчынам, што ўдзельнічалі ў дуэтах – Машы, Русі, Олі, Сьвеце, Ані і Ніне! Кожная – непаўторная і мае свой адметны талент;

-          Гітарысту Пашу Трацяку за філігранную дапамогу;

-          Гукарэжысэру Андрэю Баброўку за трываласьць;

-          Шоўмэну Віктару Шалкевічу за тое, што трымаў залю неверагодную колькасьць часу;

-          Хору “Модус” за “Грузінскую песьню”;

-          Нашым выдатным дэкаратарам, якія прасякнуліся ідэяй, усё прыдумалі й ажыцьцявілі;

-          Іне Цімафеевай за візаж;

-          Машы Дубінінай за строі;

-          “Soundcafe” за заўсёдную адладжаную працу;

-          Лёшу й Мішу за сьвятло ды сцэну;

-          Здымачнай групе за работу ў экстрэмальных умовах;

-          Generation.by за глябальную падтрымку. Яны выконвалі безьліч розных функцыяў (http://generation.by/news2161.html);

-          Кіроўцу Юру за побытавы райдэр;

 Хочацца прабачыцца.

Шаноўныя аматары нашае творчасьці, якія ня здолелі патрапіць на канцэрт! Тыя, хто ня вытрымаў стаяньня ў чарзе на марозе, тыя, з кім тупа й жорстка абыйшлася ахова! Тыя, хто быў запрошаны й не патрапіў, і тыя, што купілі квіткі, і не прайшлі!

Чамусьці арганізатары не плянавалі, што будзе столькі людзей. На сваіх наступных акцыях мы паспрабуем гэта ўлічыць, хаця ў Менску катастрафічна мала мейсцаў, дзе можна правесьці вялікі й якасны канцэрт. Калі Вас гэта хоць крышачку суцешыць, дык ведайце, што разам з Вамі ў залю не патрапілі розныя вядомыя людзі (напрыклад, бубнач Дзіма Харытановіч, які надоечы вярнуўся з Дубаю, фронтмэн IQ-48 Саша Ракавец і яшчэ шмат хто).

Наконт хамства аховы – мы бярэм гэта пад кантроль, і ўключаем у райдэр чалавека, які будзе за гэтым сачыць.

 І яшчэ няхай прабачаць тыя, хто дапамагаў, але я забыўся падзякаваць.

 Можа, замуціць яшчэ канцэрцік на 1 красавіка?

 

Я ведаю, чаму. Бо ў ворганы бяруць настолькі крышталёва чыстых маладых людзей (іх і толькі іх!), што яны папросту ня ведаюць, як гучыць сапраўдная мацерная лаянка. Дык тады хітрыя афіцэры і іншыя босы круцяць ім розныя запісы па-беларуску (вершы там розныя, што патрапіцца, Купалу-Коласа, напрыклад, ці песьні беларускамоўных выканаўцаў) і пераконваюць, што гэта і ёсьць сапраўдны мат. А калі хто з маладзёнаў скажа: "Вой, а ў мяне бабуля шмат гэтых словаў казала!", дык шэф яму скажа: "Пастыдзіўся бы такія вешчы гаварыць!"

Таму міліцыянты й вяжуць тых, хто размаўляе па-беларуску, і даюць паказаньні ў судзе: "брудна лаяўся"... Не, яны ня хлусяць. Яны сапраўды вераць, што гэта мат. Бо ня можа ж хлусіць такая велізарная колькасьць ахоўнікаў парадку!

Як едзеш ад Раманаўскае слабады ў бок "Кароны" па Кальварыйскае, дык бачыш цікавы бігборд. Там выява дзяўчыны, якая нешта там заваявала ў міжнародных конкурсах прыгажосьці. Празь плячо ў яе перакінутая ганаровая стужка "міс ...", і ўнізе жыцьцясьцьвярджальны лёзунг: "Наши победы - тебе, Беларусь!"

Міжволі закраліся пахабныя думкі: у сьвеце шмат розных міжнародных конкурсаў і фэстываляў. Напрыклад, фэстываль стрыптызу ці то конкурс парнафільмаў. Можа, дзяржаве ўзяць пад патранаж гэтыя актуальныя галіны мастацтва? Каб таксама "наши победы - тебе"... І на бігборд будзе цікава паглядзець, на выявы пераможцаў.   

31-га раніцай выслаў я прыяцелям і прыяцелькам гэткі sms:

Хай Беларусь увойдзе ў НАТА!

Не, ў НАТА – гэта ўжо занадта…

Тады няхай у Эўразьвяз.

За Новы год, сябры, за Вас!

І досьвед атрыманых у адказ паведамленьняў упэўніў мяне ў тым, што беларускі народ вельмі любіць, шануе і песьціць вершаваны радок. Прычым, пісалі розныя людзі – музыкі, кіроўцы, тэхнікі…

Напярэдадні Раства Анечка прыдумала наступную акцыю: паехаць і паглядзець на сапраўдны Сьнежны завулак. Бо ён існуе ў рэчаіснасьці. Знаходзіцца ў прыватным сэктары ў раёне вуліцы Харкаўскае. Казалі, там знедзе беларуская вуніяцкая царква.

 Ну, паглядзелі па мапе, дзе гэты завулак, паехалі... Блукалі па прыватным сэктары гэтак з дваццаць хвілінаў. Бо Сьнежны завулак так проста ня знойдзеш, ён чароўны.

Цікавы там дух, у гэтым раёне. Як у вершы вядомага беларускага паэта: "але ёсьць яшчэ іншы, але ёсьць яшчэ той"... Вось гэта - той. Стары, драўляны і мураваны, пахіснуты і скурчаны... Але нешта ёсьць у ім прыцягальнае і чароўнае.  Гэта мястэчка ў горадзе - брукаваныя вулкі, ёсьць такія вузкія, што дзьве машыны не разьедуцца, на хатах - старыя, яшчэ з майго дзяцінства, цёмна-сінія шыльды з нумарамі і назвамі вуліцаў.

Раптам прыгадаў, што ў маленстве езьдзіў там зь сябрамі на ровары. Бо жыў побач, на Адоеўскага. Добра езьдзілася - пад зялёнымі  цяжкімі  галінамі дрэваў,  па бруку... Машынаў, практычна, няма, ніхто не перашкаджае. Захацеў піць - напампаваў ваду з блакітнае калёнкі, папіў, і едзь сабе далей...

А сёньня там было па-іншаму - марозна, бясьснежна і ветрана. Знайшлі  вуніяцкую царкву. Толькі было зачынена. А насупраць яе - Сьнежны завулак, 8, корпус 1 і 2. Палова хаты (1) драўляная, другая - цагляная.

Нягледзячы на нейкую нязграбнасьць, там вельмі ўтульна, і, нягледзячы на мароз, цёпла...

Але Мінск наступае. У канцы Сьнежнага завулку стаіць шматкватэрны навабуд, а наўкола па лябірынтах вузкіх вулак блукае новы чорны мэрс, і ягоны ўладальнік пытаецца: "Не знаете, что тут будет сноситься, что продаваться?"

Усіх – з Калядамі!

У нас, нажаль, не атрымалася ў гэтым годзе напоўніцу прасякнуцца сьвятам. Бо былі заказьнікі, і паралельна Анечка рабіла тэлепраект “Сьнежны завулак, 8”. Гэта навагодняе шоў з удзелам беларускіх музыкаў, віншавалкамі ад розных цікавых людзей і дуэтам СМС (Сьцяпанаўна і Маргарыта Сьцяпанаўна), дзе я выконваю ролю бабкі (Сьцяпанаўны), а Ганна – цёткі з гарвыканкаму. Як высьветлілася, тэлепрапект – страшэнна клапатлівая і мітусьлівая справа. Гэта нэрвы, бяссонныя ночы, і ўсё вырашаецца і робіцца ў апошні момант. Усе мантажы, зьвядзеньні…

Набылі Алезісу квіток на варшаўскі цягнік, на 20.40. Маўляў, зьезьдзіш у Варшаву напярэдадні Калядаў, усё прыгожа, ялінкі, агенчыкі… Перадасі матар’ял на БЕЛСАТ. І ў музычную краму зойдзеш. Алезіс пагадзіўся. Але ў 20.40 мантаж зрабіць не пасьпелі. Нешта там наблыталі ў тытрах. Алезіс паехаў безь нічога. Ужо наўпрост у музычную краму. Добра, што гэта быў дзень (ноч), калі ходзіць цягнік з Масквы. Нешта там пасьля трох ночы. Валянтэр Зьміцер з generation.by гераічна згадзіўся паехаць…

Карацей, ледзьве пасьпелі.

Мітусьліва і турботна. Але людзі, зь якімі працавалі – проста цуд! І музыкі, і грымэры, і абслуга, і апэратары… Ну, проста ўсе!
З “Крамы” зрабілі гангстэраў,  IQ-48 – супрацоўнікі ЖРЭА (у памаранчава-зялёных камбезах), Руся з Варашам – наогул, гамон (яна – ведзьма, ён – вандроўнік нейкі сярэднявечны), “Крамбамбуля” – пардон, такія геі, што сапраўдныя адпачываюць. Дзімачка Вайцюшкевіч – містэр Макфіста. “Джамбібум” – гэта трэба бачыць… Карацей, кожны нумар самакаштоўны. І галоўнае, што глядзіш на артыстаў і… Ну, як гэта сфармуляваць? Карацей, адразу відаць, што кожнаму выканаўцу ёсьць што і каму сказаць.

Я не выхваляюся, спадарства. Маёй работы ў “Сьнежным завулку” няшмат. Удзел у музычных нумарах, пару йдэяў і тэкст дуэту СМС. Проста вельмі ўразіла тое, што пры спрыяльных абставінах знахзодзіцца столькі здольных і працавітых людзей, якія робяць усё не для галачкі і для якіх гэта – не нудота, ня проста “для бабак”, а, насамрэч, творчая, цікавая праца.
Напрыклад, generation.by. Ну, настолькі працаздольная суполка! І масоўка, і кур’еры, і ідэі, і, да ўсяго, Воля Кузьміч робіць супэрскія флэш-анімацыі. Усе застаўкі, тытры… Прыемна зь імі было супрацоўнічаць. Спадзяюся, не апошні раз.

Дый Анечка нечакана раскрылася. Сцэнар, сцэнаграфія, ідэі… Усё своечасова, я дык першы раз удзельнічаў у тэлепраекце, дзе ўсё рабілася хвіліна ў хвіліну. Звычайна з тэлевізійшчыкамі ўсё зусім ня так.

Воля Пракоп’ева з аднае рэклямнае канторы настолькі дапамагла! Прычым, абсалютна без мэркантыльных думак. Дарэчы, гэта датычыць большасьці ўдзельнікаў. А іх было нямала.

Асаблівая падзяка Cubastudio! Бяз гэтых творчых, цікавых і шчодрых людзей нічога і блізка б не атрымалася.  

 Прыемна. Зразумела, каб было болей часу, было б лепей. Але і так ня сорамна. Зусім.
Фоткі і іншае - на http://generation.by/news-c74.html

Сёньня выйшаў інтэрнэт-сінгл КРАМБАМБУЛЯ "Dolce Vita"

Пампуем тут - http://single.krambambulya.com



Пасьлязаўтра (12 сьнежня) сольны канцэрт КРАМБАМБУЛІ ў "Фартуне"

Аўтар - Ігар Варашкевіч. Прапаную іншым мастакам (і сам нешта намалюю, спадзяюся) далучацца.

Даўно не бачыў такіх эмоцыяў у нэце. Прычым, з нагоды чаго? Некалькі музыкаў згадзіліся пайсьці на прыём да чыноўніка. І схадзілі. Музыкі гэтыя маглі дамовіцца і нічога не казаць журналістам. Наогул, пра гэты нядоўгі час, праведзены ў адміністрацыі, мог ніхто ня ведаць. Дык не. Усё шчыра распавялі, некаторыя штосьці паблыталі ад залішніх эмоцыяў, ну, людзі імпульсыўныя, што зробіш.
І пачалося! І.Халіп напісала па гарачых сьлядах артыкул. У ім сьцьвярджае, што музыканьцікаў запрашалі на мітынгі, проста з чыстага альтруізму, каб даць ім, бедным і няшчасным, хоць нейкую пляцоўку, бо ў КЗ і іншыя залі не пускаюць.
Маладыя змагары прапануюць прыйсьці на будучы (напрыклад, у той жа КЗ)канцэрт шматлікім натоўпам, пракрычэць “ганьба!” і прыгожа сыйсьці.
Ну, і іншыя рэчы – выкідаюць кампакты, сьціраюць песьні зь вінчэстэраў…
Карацей, зараз будзе забарона зь іншага боку?
А дзе ж былі маладыя змагары цягам гэтых трох гадоў? Чаму ніхто ня зладзіў пікету перад выканкамам, які не давал дазволу на правядзеньне канцэртаў? Чаму не было нават ідэі мітынгу ў падтрымку забароненых музыкаў? Іх жа і забаранілі пасьля ўдзелу ў мітынгу? Чаму з гэтае праблемы не разьдзьмулі шум на ўвесь сьвет? Трэба было чакаць ініцыятывы ад Эўразьвязу?
Хлопчыкі з БНФ хадзілі, зьбіралі подпісы… Ужо за гэта дзякую. Але ці надта дзейсна гэта – у нашай краіне зьбіраць за кагосьці подпісы?
Я, па-шчырасьці, чакаў грамадзкага й моладзевага абурэньня, нейкіх актыўных дзеяньняў. Нуль. Паша Кашырын зь юрыстам цягаўся дзень за днём да Аньціповіча ў гастрольны адзьдзел… Дазвольце канцэрт “Крамы”! Безвынікова. Рэакцыя ў сеціве (ня тое, што зараз!) мінімальная…
І болей за ўсё нэрвавала, што не даказаць гэтую забарону. Хітра, цынічна. Патэлефанавалі дырэктару клюбу: “Хочаш быць дырэктарам? Канцэрт ня мусіць быць”. Адмянілі.
Самае брыдкае – уражаньне, што ўсё гэта ўсіх задавальняла. Як задавальняе ўсіх (і Захад) цяперашняя сытуацыя ў краіне. Вось яны – чыстыя, сьветлыя нашыя забароненыя музыкі. Нашае сумленьне. Сядзяць без канцэртаў. Затое не заплямілі сябе супрацай.
Пачакайце, дык мы ж тры гады таму былі на БТ і ОНТ, і на дзяржрадыё. Значыцца, ужо заплямілі? Ці як? А наогул, правядзеньне канцэрту ў Палацы рэспублікі - гэта нармальна? Ці лепей да гэтага будынку і блізка не падыходзіць? А КЗ “Мінск”? Таксама цалкам дзяржаўная, уладная заля.
Добра быць прафэсійным змагаром. А заадно працаваць праграмэрам. Ці рэклямістам. Удзень папрацаваў у офісе, увечары – змагаесься ў нэце, выкідаеш у сьметніцу дыскі прадажных музыканьцікаў. Дык вы лепей вазьміце дазвол на правядзеньне пікету на Бангалёры і спаліце там дыскі. Будзе болей помпы і розгаласу. Насамрэч! Вось гэта пратэст!
Адмыслова заўжды стараюся нічога кепскага не казаць пра апазыцыю. Проста не ствараць лішні прэцэдэнт. У аднабаковым парадку. Апазыцыйная прэса зь любой нагоды нас, музыкаў, крытыкуе й падначвае. Вось Халіп… Цяжка было пачакаць, пакуль ня ўлягуцца эмоцыі? Пляцоўку нам давалі для выступаў? Давайце шчыра: зусім зь іншае нагоды нас туды, на мітынгі запрашалі і запрашаюць. Зь якой? Ня будзем ствараць прэцэдэнт…
Каб не прызвычаіўся я да наездаў у сеціве, дык кінуў бы гэта ўсё на халеру! Паехаў у іншую краіну, дзе мяне з задавальненьнем прымуць, ці ў вёску, ці яшчэ куды…
Варашкевічу 47. Тры гады без канцэртаў. Перажывае, а як жа ж! Кулінковічу адмянілі прэзэнтацыю “Штазі”. Шок, стрэс. Тут яшчэ лайном паліваюць у нэце… На Сашу цяжка глядзець.
Халіп: “абыйдземся на сваіх мітынгах бяз вашых песень”. А зь якімі застанецеся? Са сваімі?
Вычварнае грамакзтва. Палярызацыя. Ніхто нікога ня слухае. Ня ўмеюць дамаўляцца. Дзейнічаюць аднымі з апанэнтамі ад улады мэтадамі. Лаюцца, б’юцца…
Калі палітыкі пісалі лісты да Пяткевіч і праводзілі супольныя зь дзяржавай акцыі (не заўважаныя дзяржавай) “За Беларусь! За Свабоду!”, змагары не крычэлі “Ганьба!” Яны абклейвалі стыкерамі з гэтымі лёзунгамі дзьверы пад’ездаў. А тут – бачыце! – музыкі пайшлі ў адміністрацыю. Дамаўляцца. І там недзе ціха прадалі радзіму, а зараз ціхараць гэтыя свае дамовы.
Ніколі мы нікому нічога не абяцалі. Ані ўладзе, ані апазыцыі, ані цывілізаванай Эўропе. “N.R.M.выехалі толькі на пратэсьце”… Трызьненьне. У нас шмат фанаў, якія не разумеюць тэкстаў песень. У розных краінах, паверце.
А цяпер можна спакойна выкінуць у фортку нашыя дыскі. Хтосьці там, унізе, іх падыме.

Непадалёк ад Волмы, там, дзе сядзібны комплекс Ваньковічаў, раптам паставілі во гэта

Можа, хто ведае, што гэта за халера?
А насупраць яшчэ адна -

Што гэта?

Я ўжо, дурань, думаў, што яны паразумнелі. Думаў, што заплюшчаць вочы на нейкія лякальныя (хоць і даволі шматлюдныя) акцыі ў маейсцах, для канцэртаў не зусім прыдатных...
Дык не. Маразм невылечны. Вось хіба трэба ім гэты розгалас, гэтыя тэлефанаваньні журналістаў, гэтыя артыкулы ў замежным друку пра ўціск (сьмешна сказаць)незалежных музыкаў?
Безгаловыя службоўцы працягваюць свае дурныя дзеяньні. Сёньня на маленькай вуліцы Смаленскай будуць бяз справы бадзяцца 500-600 маладых асобаў. І невядома, чым гэтае бадзяньне скончыцца. Па канцэрце "Дзюбэлю" яны б, стомленыя, але задаволеныя, разьехаліся б па хатах. А так...
І няўжо гэты службовец, гэтая дурная тэлефанавалка, думае, што ён забароніць музыку?! Яе не забаранілі нават у эпоху грувасткіх шпулёвых магнітафонаў. А зараз, з інтэрнэтам, флэшкамі і МР3? Сьмешна.
А хутчэй за ўсё, засьцерагаецца. Баіцца. Бо - не ўпільнуеш - і паляціш з насіджанага фатэлю. Толькі ж глядзі, каб за гэтае "ўпільнаваньне" не атрымаць большых праблемаў на сваю... сказаць "галаву" язык не паварочваецца.
Болей за ўсё шкада Сашу. Бо ён, як і большасьць музыкаў, чалавек імпульсыўны, нэрвовы, ўсё прыймае блізка да сэрца...
Не пераймайся, Саша, дбай пра сваё здароўе. Цябе будуць слухаць заўсёды, а гэтых (ня хочацца лаяцца), калі і прыгадаюць, дык якімі словамі? Правільна, гэтымі самымі.

Увага, конкурс!
Дапамажыце прыдумаць, як назваць крамбамбульны канцэрт. Тэрмін - да заўтра. У прынцыпе, канцэрт - звычайны. Ёсьць пару сюрпрызаў, якія не анансуюцца, і прэм'ера новай песьні. Мы тут думалі-думалі...
І прыдумалі: "Сьнегавікі і адмарозкі", "Лядовы грамафон", "Крамбамбуля" на скрыжаваньнях Эўропы", "Крамбамбуля" ў футры" (варыянт басыста Ўдадзіка) і, калі раптам будзе ўдзельнічаць Гюнэш, Дзіма Бескаравайны прапанаваў назву "Турэцкі гамбец".
Усё гэта весела, але, мажліва, будуць яшчэ якія вартыя ўвагі прапановы?